Eend

20 april 2009

Een tijdje geleden zag ik in de berm een woerd. De eend zat wat triest en vol ongeloof te staren naar zijn eega, die morsdood naast hem lag. Mevrouw Eend had de klap met een voorbij razende auto niet overleeft en lag nu, niet al te zeer gehavend, in het natte gras van de berm van een voorrangsweg.

Behalve dat het een trieste aanblik betrof, had ik ook zoiets van kop op Donald, ga verder, van staren wordt ze niet wakker. De eend kon mijn gedachten niet lezen en bleef zitten en keek nog eens naar de ontzielde verpakking van zijn dierbare. Een week geleden is mijn schoonvader overleden, ik voel me net als die eend, denk ik.